Sierre en de zoektocht naar antwoorden

Terwijl de eerste verjaardag, of hoe moet je zoiets noemen, van het busongeval in Sierre nadert, waarbij 22 kinderen en 6 volwassenen om het leven kwamen, steken ook weer de vele vragen de kop op. Tien maanden na die treurige dinsdagavond weten we nog altijd niet wat zich in die Zwitserse tunnel, om iets over negen uur 's avonds, heeft afgespeeld.  Procureur Elsig van het Zwitserse parket heeft in de zomer van vorig jaar al meegedeeld dat er geen enkel technisch mankement aan de oorzaak van het ongeval ligt. De bus is onderzocht door Zwitserse speurders, met medewerking van busbouwer Vanhool en de Aarschotse busfirma. 

Verhalen over een knal die de kinderen hoorden toen de buschauffeur een DVD opzette, zijn nooit bevestigd. Zelfs het hardnekkige verhaal over de chauffeur die een dvd instak, is achteraf ontkend, wegens geen enkele aanwijzing.

Het onderzoek heeft ook uitgewezen dat de buschauffeur niet onder invloed van alcohol was.

Toch lijkt het onderzoek de richting uit te gaan van een menselijke factor aan de basis van het ongeval. Ik vermijd opzettelijk het woord 'fout'. Tot op vandaag zijn er daar nog geen aanwijzingen voor. 

Mogelijk / waarschijnlijk, de grens is dun…

Volgende week geeft procureur Elsig een tussenstand inzake het onderzoek. Hij komt daarvoor niet naar Belgie. Elsig zal een mededeling sturen naar de parketten van Leuven en Hasselt, die op hun beurt de ouders inlichten en daarna krijgt de pers meer informatie. De werkwijze doet vermoeden dat er niet nieuwe informatie zal zijn.. 

Er is al veel gespeculeerd in dit dossier. Het is een voortdurend zoeken naar antwoorden. In de eerste plaats door de ouders die een kind zijn verloren. De onmacht en het bijhorende verdriet dat tien maanden geleden over hen viel,  zal er niet minder op geworden zijn. We kunnen alleen maar raden door welke woestijn zij moeten gaan. 

Die lege kamer, die lege stoel aan de ontbijttafel, een rapport dat nooit is afgehaald. 

Intussen stil zijn en nederig het hoofd buigen voor zulk triest leed.

En respect tonen voor hun zoektocht naar antwoorden op hun vele vragen.

In de hoop dat die er toch nog komen.

Het is nu wachten op de laatste resultaten van de autopsie die is gebeurd op het lichaam van de chauffeur. 

De speurders willen nagaan welke invloed de antidepressiva in zijn lichaam had op het rijgedrag. 

En dat onderzoek neemt veel tijd in beslag. Heel veel tijd kan je je afvragen, maar tegelijkertijd moeten we begrip opbrengen voor de tijd die de Zwitsers nemen on het onderzoek te voeren in dit emotionele en gemediatiseerde dossier.

Dat -voorlopig- een minderheid van de ouders vindt dat de theorie rond de zelfdoding niet genoeg onderzocht is, is een aannemelijke theorie. Net zoals vele theorieën is de piste van de zelfdoding al eerder opgedoken. 

Er zijn al veel studies gevoerd naar de relatie tussen het gebruik van antidepressiva en zelfdoding. Bijna 1 op de 10 Belgen slikt antidepressiva. Cijfers die eenvoudig op te vragen zijn bij het RIZIV.

Zijn al deze mensen potentiële zelfdoders?

In het geval van Sierre is het een piste die onderzocht moet. Zoals alle pistes. 

De chauffeur nam Seroxat, een antidepressivum dat volgens de Oslo University drie keer vaker tot suïcidale gedachten leidt dan andere middelen. Tegelijkertijd is het wereldwijd één van de meest verkochte antidepressiva. En het vergt, terecht, een diepgaand onderzoek. Omdat als het zo blijkt te zijn, het meteen ook de nodige vragen oproept voor de farmaceutische sector. 

Maar soms bedenk ik me dat we de oorzaak van het ongeval misschien nooit gaan kennen. We moeten daar rekening mee houden en dus hoop ik oprecht dat ik me vergis. 

Maar het knaagt. In de eerste plaats voor de ouders, familie en vrienden van de slachtoffers.

En daar moeten we alle begrip voor hebben, en tegelijkertijd de noodzakelijke terughoudendheid aan de dag leggen.

En hopen op antwoorden.